Sabi mo kapag patay na ang isang tao hindi na nya maiisip kung ano ang mangyayari sa mga naiwan nya.
Oo nga ano. So ibig sabihin kapag patay na ako hindi ko na kayo proproblemahin. Magandang idea ang ibinigay mo sa
akin. Matatapos na rin ang kalbaryo ko kapag wala na ako. Mapapahinga na ako sa wakas. Yun lang naman ang
gusto ko eh. Magpahinga. Magpahinga sa lahat. Sa trabaho, sa pagiging kaibigan, sa pagiging kapatid, sa pagiging ina
at lalo na sa pagiging asawa mo.
Hindi mo lang alam kung gaano kahirap maging asawa mo. Ang hirap mong intindihin. At ang hirap mong umintindi.
Ang sabi mo masyado akong matalino at gusto ko ako ang laging tama. Simple lang naman ang mga bagay bagay.
Bakit kahit simpleng bagay hindi mo maintindihan. Hindi ko kasalanan kung bakit naging ganyan ang buhay mo.
Dumating ka sa akin ng ganyan ka na. At tinanggap kita. Ang dinadasal ko lang at umasa ako mulat sapul na magkasama
tayo ay ang magbago ka. Oo sa ibang bagay ay nagbago ka. O nagbago ka nga ba? Pilit mo man itago ay lumalabas pa
rin ang tunay na ikaw. Lalo na kapag nag aaway tayo.
Ang hirap. Nakakapagod. Yung palaging ako na lang ang kumikilos. Ako lang yung gumagawa ng paraan. Lahat na lang
para sa ikakadali ng bagay para sa yo. Hindi ka pwedeng mahirapan. Lahat ng hirap nasa akin lang. Lahat ng ginhawa ay
nasa yo.
Minsan sinumbat mo sa akin na ang tingin ko sa yo ay wala kang silbi. inutil ka. Yan ang tingin mo sa sarili mo. Yan ang
pinapakita mo sa akin. Hindi na kita kayang tulungan. Tulungan mo ang sarili mo. 4 na tao na ang responsibilidad ko.
Hindi nila kasalanan na lumabas dito sa mundo. Baka nga kung may choice sila hindi nila tayo pipiliin. Pero andyan na sila.
Ano pa ang gagawin natin? Responsibilidad natin sila. Natin. Hindi lang ako. At hindi lang ako gumawa sa kanila.
Kelan ka ba magigising? Kelan ka ba mag iisip ng maayos?
Haaaay…. paano ka na kaya kapag wala na ako. Ay… dapat pala di na kita pinoproblema dahil sabi mo nga pag patay na
ako di na ko mamromroblema.
